Það er ágætt að blogga á dauðu bloggi. Sérlega er það heppilegt við þessar aðstæður. Ég skal segja söguna, - sjálfri mér í versta falli.

Ég er svoddan slugsi að vera í sambandi við fólkið mitt á Íslandi, sérstaklega meðan skólinn var í gangi og ég að einbeita mér að eigin rútínu. Ég hef aldrei almennilega lært að tala í síma, og auk þess finnst mér fólk alltaf vera hjá mér - því það er alltaf með mér í huganum, og hjartanu.

Þegar mamma kom í heimsókn í janúar* áttaði ég mig á því, sem mig hafði reyndar grunað, að íslenksukunnátta mín væri í hættu. Það er hálfsárt að finna, þó hún hafi aldrei verið uppá marga fiska** þá fannst mér ómögulegt að geta hvorki fundið orð eða hljóð sem mig vantaði - hvað þá sett þau saman og myndað setningar. Orðatiltæki og vísanir voru líka út og suður um allt. Einu sinni sagði mamma: "þú slettir svo mikið að ég skil varla hvað þú ert að segja". Þar var ég að reyna að útskýra mig á beyglaðri karnísku, orðum héðan og þaðan klínt saman í óskiljanlegan hnút.
*á næstu dögum ég get sagt nokkrar góðar sögur af þeirri uppákomu.
**nema þarna fyrir ISL403 prófið, þá var hún í sögulegu hámarki.

Hvað gera bændur þá? Það veit ég ekki, en ég fór að hugsa. Á sama tíma var ég að glugga aftur í Dramaland Andra Snæs og velti því fyrir mér hvort ég ætti að koma og bjarga Íslandi*. Hann talaði þar um að ef orðaforði fólks væri takmarkaður, hefði það áhrif á dýpt umræðunnar og í kjölfarið yrði hugsunin snautleg. Ég varð miður mín, og ákvað að reyna að hugsa á íslensku, minnug þess þegar pabbi stóð yfir mér fyrir Ecuadorferðina og margsagði mér að ég yrði að hugsa á Spænsku frá upphafi dvalar**.
*sem varð síðan undir í ákvarðanauppboðinu.
**sem ég reyndi hvað best ég gat þrátt fyrir einkar takmarkaða spænskukunnáttu. Í tvo mánuði hugsaði ég um banana.

Svo tók ég upp gamla kylju sem fylgdi okkur Völundi hingað suðureftir um árið, Halldórs Sjálfstætt Fólk. Margar góðar minningar tengjast þessari bók. Á baðstofuloftinu í Ártúninu lásum við hana, ein og sér, fyrir hvort annað eða hlustuðum á Arnar Jónsson tala Bjart. Stundum hlustuðu Nökkvi og Vala með okkur, sagan var þung fyrir börnin en það gerði ekki til - nærveran var notaleg. Margar áttum við Jón Özur umræðurnar um Bjart í eldhúsinu, meðan ég skar lauk og lærði karrígerð að meistaranum. Við Alda deildum Sóllilju, ef ég man rétt var hún reið við Bjart.

Svo kom verkefni. Það er að verða á annað ár sem við Maxe* höfum unnið að verkefni um leiklist og hönnun, nú var komið að því að koma hugmyndunum á blað. Ég hóf að skrifa akademíska ritgerð á ensku, og heilabúið var að springa - rétt eins og þúsundáragamla öryggið í rafmagnstöflunni hennar Maxe. Ég lagaði öryggið með vír, fékk rosa straum því ég hafði gleymt að slökkva á aðallínunni**, en rafmagnið komst í lag. Þótti mér við hæfi að laga heilabúið í leiðinni, með vírlausu interneti og blogger og sjá hvort ég fái straum. Ástæðan fyrir skyndilegri endurkomu hér á rollunni er því, að mestu leiti allavega, til að þjálfa íslenskuna, rækta hugsunina og varast þess að heilinn breytist í hor sem snýtt er útum nös.***
*mentorinn minn og vinur góður.
**main switch, ég er að gera mitt besta.
***Þessi myndlíking er frá GF, mér líkar hún vel. Bæði líkingin og frænka. Held hún hafi líka átt afmæli um daginnn, sko frænka. Til hamingju frænka!

Við það að hefja daginn á örskrifum um hittið og þettað er tilgangnum náð, með von um að smátt og smátt vaxi ég aftur inn í móðurmálið mitt. Í morgunn, eins og síðustu daga vakna ég í myrkrinu. Ég helli uppá expresso, kaffi með soya í eitt glas, heitt vatn með sítrónu í annað. Ofninn blæs heitu á mig. Ég skrifa. Fyrst til ykkar, á íslensku - svo til heimsins á ensku.

Við skrif rannsóknargrein.*
*ofnotar maður fótnótur.**
**hvernig segir maður footnotes á íslensku?

K*
- *allt er útaf einhverju