Það er þegar menn velta sér naktir uppúr dögginni í miðnætursólinni, ef ég er ekki orðin of riðguð í háttum og siðum þarna norðurfrá. (Og svo á Erla Dóra afmæli, til hamingju.)

Ætli þessi færsla megi ekki teljast vera annarlegt (i.e. daglegt, árlegt, annarlegt) end-of-semester-uppgjör. Námsmenn lifa í önnum, það er þeirra tímatal. Mitt að minnsta kosti. Síðustu tólf vikur hafa verið einstakar, eins hvert og eitt tólfviknatímabil er útaf fyrir sig. Kúnstpása. Intellectual debate innra með mér. Voru þessar tólf vikur einstakari en liðnar annir?

Jú að mörgu leiti. Á þrjóskunni, trúnni og fljótum og fossum af ástríðu hélt ég námi mínu áfram. Í fjarlægu landi myndi einhver segja, fjarlæg frá rótunum, en nálæg sjálfri mér. Engu fjarlægari hér en þar - home is where the heart is. Hver svo sem staðsetningin er, eða hlutlægar aðstæður, þá verð ég að segja að þegar ég lít til baka finnst mér ótrúlegt að í dag sé önnin á enda, kláruð, done, punktur og pasta.

Eftir áfallið í fyrra var ég hikandi, ég hóf önnina hikandi, óörugg, óstabíl. Ég hikaði við að snerta í ótta við að brenna mig, skera mig. Ég hikaði við að horfa, sjá, hugsa, lesa, líta til baka, horfa betur...hikaði við að hika. Skrefin voru hænuskref. Oft fannst mér ég mjakast afturábak, off, en eftirá að hyggja sé ég að slóðinn sem ég myndaði er nokkuð beinn. Örlítið hlykkjóttur, kjánalega stuttur og tæplega breiður, en slóði er það. Sönnun á "the rhythmic nature of time", kraftinum í mannskepnunni og lífinu sjálfu.

Einn kúrsinn minn þessa önnina var Design Led Futures. Við hönnum heim sem við þráum og viljum, eftir 80 ár. 2088. Stórar spurningar um líf og dauða, manninn, líkamann, tækni, trú, börnin. Enginn veit hvað gerist á morgun, ekki einu sinni brjálaðir vísindamenn í slopp. Þessi kúrs snýst ekki um að byrja, klára og fá einkunn - heldur um lífið og reynsluna. Experience.

Ég tók forystu í hópnum mínum, sem samanstóð af níu manns. Þríeykinu Rory-Trong-Karna Karorong sem hefur ósjálfrátt tekið þá stefnu að verða að eilífðartími, nokkrum snillingum og örfáum ónytjungum. Sá sem ekki er næmur (sensitive) og ástríðufullur (passionate) heltist úr lestinni. Þetta verkefni hefur verið ólýsanleg reynsla á öllum sviðum, sjálfskoðun á hæsta stigi. Verkin okkar eru enn innsigluð þar sem öll réttindi eru áskilin V0dafone. Heimsýn okkar í bókarformi og meðfylgjandi stuttmynd verður á veraldarvefnum eftir fáeina mánuði. I'll keep you posted. Ég ákvað þó að stelast til að sýna fáeinar myndir af herlegheitunum, sem við höfum bókstaflega hætt lífi okkar og æru fyrir.

Við klifruðum um 7 metra hátt tré, hífðum fjögurhundruðþúsund króna myndavél upp á eftir okkur, byggðum stúdíó, sátum nakin í ískaldri á með þurrís í kringum okkur, gerðum tilraun til að skera okkur, vöktum, unnum, grétum, hlógum, reiddumst, sjokkeruðumst, sættumst, elskuðumst, nutum hvorki svefns né matar... við deildum lífi, heimsljósi.

Hér er ein heilsíða úr bókinni okkar og documentary-hlutinn. Það má smella á myndirnar til að sjá stærri útgáfu.




Aftur að dögginni og miðnætursólinni. Ég veit ekki hvernig ég get útskýrt þessar aðstæður á Íslensku... afsakið allt sletteríið á mér en "beyond intimacy" og "way too exposed" er það sem lýsir verkefninu best, segi ég og glotti - því það er hálf íronískt að segja orð um verkefni sem þetta. Allt það í heiminum sem orð geta aldrei lýst, Design Led Futures er eitt þeirra.

Eftir heilu og hálfu dagana, heil- eða hálfnakin, í stúdíóinu jafnt sem uppí tré, með myndavélar og strákastóð í kringum mig... verður mér hugsað til Jónsmessudaggarinnar og tel það vel sanngjarnt að henda strákunum út í döggina í nótt. Í þetta sinn er það ég sem stend hjá með myndavélarnar, bendi og hlæ! Ekki skemmir fyrir að meðan þið dansið um nakin í sumardögginni, munu strákarnir mínir þurfa að þola vetrarkulið á Wellingtonska grasinu. HAH.

Jæja, dramatíska Karna hefur fengið sinni þörf fullnægt.

Maxe, kennari við skólann, var svo ljúf að bjóða íbúðina sína til einveru næstu fjóra daga. Hér situr stúlkan með rauðvín við hönd - dásamlegt útsýni yfir Wellington, campari og kiwifruit til reyðu, ein með sjálfri sér í litla hreiðrinu.

Annars nóg við að vera, research fyrir mig og aðra, atvinna í boði, snjóbrettatíðin að hefjast, tvær vikur í næstu önn... og svo framvegis og svo framvegis.

Karna
- í uppgjöri -